کودکان کار، در معرض آسیب‌های مختلف روانی-اجتماعی همچون تجربه‌ی اضطراب قرار دارند. بنابراین، این پژوهش با هدف پیش‌بینی نشانگان اضطراب در کودکان کار بر اساس سبک‌های دلبستگی با نقش میانجی امید به زندگی و رضایت از زندگی، انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی-‌همبستگی بوده و با روش تحلیل مسیر انجام شد. جامعه‌ شامل تمامی کودکان کار پسر 8-12 سال زیر نظر بهزیستی شهر تهران در سال 1404-1403 به تعداد 38000 نفر و نمونه شامل 380 نفر بود. جمع‌آوری داده‌ها با پرسشنامه‌های اضطراب اسپنس، سبک دلبستگی کولینز و رید، [AZ2.1]امید به زندگی اسنایدر و همکاران و رضایت از زندگی داینر و همکاران انجام شد. نتایج نشان داد اثر مستقیم امید به زندگی و رضایت از زندگی بر نشانگان اضطراب، منفی و اثر مستقیم دلبستگی دوسوگرا بر نشانگان اضطراب، مثبت و معنادار است (05/0>P). تاثیر مستقیم دلبستگی ایمن به امید به زندگی و رضایت از زندگی، مثبت و معنادار و تاثیر مستقیم دلبستگی اجتنابی بر امید به زندگی و رضایت از زندگی، منفی و معنادار و تاثیر مستقیم دوسوگرا بر رضایت از زندگی، منفی و معنادار است (05/0>P). امید به زندگی، دارای نقش میانجی معنادار در رابطه دلبستگی ایمن و دلبستگی اجتنابی با نشانگان اضطراب و رضایت از زندگی، دارای نقش میانجی معنادار در رابطه دلبستگی دوسوگرا و دلبستگی اجتنابی با نشانگان اضطراب است (05/0>P). این نتایج، بر اهمیت نقش سبک‌های دلبستگی، امید به زندگی و رضایت از زندگی، در کاهش و افزایش نشانگان اضطراب در کودکان کار، تأکید دارد.