4
استادیار جامعهشناسی، مرکز پژوهشهای علوم جغرافیایی و اجتماعی، دانشگاه تربیت معلم سبزوار
چکیده
در این تحقیق، با استفاده از مدل پیشنهادی گلاک و استارک به سنجش چهار بعد دینداری دانشجویان دانشگاه پیامنور مرکز ساری پرداخته شده تا با روش علمی، میزان و انواع دینداری دانشجویان و سهم هر یک از انواع در میان آنها مشخص شود. نتایج بهدست آمده نشان دادند که اعتقادات دینی 4/87? دانشجویان در سطح متوسط بوده است. نتایج آزمون فرضیهها نشان داد که رابطه مستقیم و معناداری بین تمام جنبههای دینداری جوانان دانشگاهی و نوع جهتگیری دینی عرفیگرایانه و بنیادگرایانه آنها وجود دارد. همچنین، ارتباط بین ابعاد دینداری با جنسیت تأیید شد، حال آنکه ابعاد دینداری با رشته تحصیلی دانشجویان رابطه معناداری نداشت. بهعلاوه رابطه معناداری نیز بین بعد پیامدی دینداری با وضعیت تأهل دانشجویان مشاهده شد. در نهایت، دادههای تحقیق نشان دادند که دانشجویان مورد مطالعه به همهی ابعاد دینداری حساسیت داشته و همبستگی معناداری نیز بین ابعاد چهارگانه دینداری آنها وجود دارد.
محمدپور,احمد , علیزاده,مهدی , قادرزاده,امید و قدرتی,حسین . (1390). بررسی اعتقادات دینی و جهتگیری عرفیگرا ـ بنیادگرایانهی دانشجویان؛ مطالعه موردی دانشجویان دانشگاه پیامنور مرکز ساری. (e24167). بررسی مسائل اجتماعی ایران, 2(1), e24167
MLA
محمدپور,احمد , , علیزاده,مهدی , , قادرزاده,امید , و قدرتی,حسین . "بررسی اعتقادات دینی و جهتگیری عرفیگرا ـ بنیادگرایانهی دانشجویان؛ مطالعه موردی دانشجویان دانشگاه پیامنور مرکز ساری" .e24167 , بررسی مسائل اجتماعی ایران, 2, 1, 1390, e24167.
HARVARD
محمدپور احمد, علیزاده مهدی, قادرزاده امید, قدرتی حسین. (1390). 'بررسی اعتقادات دینی و جهتگیری عرفیگرا ـ بنیادگرایانهی دانشجویان؛ مطالعه موردی دانشجویان دانشگاه پیامنور مرکز ساری', بررسی مسائل اجتماعی ایران, 2(1), e24167.
CHICAGO
احمد محمدپور, مهدی علیزاده, امید قادرزاده و حسین قدرتی, "بررسی اعتقادات دینی و جهتگیری عرفیگرا ـ بنیادگرایانهی دانشجویان؛ مطالعه موردی دانشجویان دانشگاه پیامنور مرکز ساری," بررسی مسائل اجتماعی ایران, 2 1 (1390): e24167,
VANCOUVER
محمدپور احمد, علیزاده مهدی, قادرزاده امید, قدرتی حسین. بررسی اعتقادات دینی و جهتگیری عرفیگرا ـ بنیادگرایانهی دانشجویان؛ مطالعه موردی دانشجویان دانشگاه پیامنور مرکز ساری. بررسی مسائل اجتماعی ایران. 1390;2(1):e24167.
